Við höfum á þessum vettvangi áður fjallað um þróun einkaleyfa í Evrópu. Nokkur árangur hefur orðið á þeim vettvangi, nú síðast í maí, með innleiðingu London samningsins um takmarkanir á kröfum um þýðingar Evrópueinkaleyfa (European Patent). Sá samningur felur í sér að ekki þarf lengur að þýða allt einkaleyfið, heldur bara kröfur á þjóðtungu þess lands sem einkaleyfið er fullgilt í. Að vísu er sá hængur á að nokkurn veginn um Alpana er dregin lína þannig að þau lönd sem liggja þar sunnan við hafa ekki innleitt þetta kerfi og fátt bendir til að muni gera það á næstu árum. Þrátt fyrir þetta hefur þetta lækkað kostnað við öflun einkaleyfa í Evrópu um tugi prósenta. Fyrir íslensk fyrirtæki sem vanalega sækja frekar um einkaleyfi í Norður Evrópu hefur þetta þýtt lækkun kostnaðar um 35-40% þegar horft er framhjá gengisþróun.

Nú þegar liðnir eru þrír mánuðir síðan Frakkland tók við forsetastóli Evrópusambandsins hefur mikið borið á Sarkozy forseta sem sáttasemjara og forsvarsmanni sambandsins. Hinsvegar hefur ekkert komið fram um þau áform sem talið var að Frakkar hefðu, um að nýta forystu sína til að þoka áfram Evrópusambands-einkaleyfi (Community Patent) og um leið sameiginlegum einkaleyfadómstól (Litigation proposal).

Umræðan um ESB-einkaleyfið var á komin á gott skrið í forsetatíð Slóvena og Portúgala sem fóru með formennsku á undan Frökkum. Það kom nokkuð á óvart og þá sérstaklega hvað varðar afstöðu Portúgal. Nú er eins og þessu hafi öllu verið ýtt til hliðar, enda má halda því fram að önnur mál krefjist meiri forgangs.

Heyrst hefur að Frakkar séu nú ekki tilbúnir að fórna árangri í mörgum öðrum mikilvægum málum með því að setja einkaleyfamál í forgang. Slíkt gæti skaðað mikilvæg sambönd og samskipti við lönd eins og Spán, en þar hefur andstaðan gegn breytingum á núverandi einkaleyfakerfi verið hvað mest.

Það sem menn lesa svo á milli línanna í þessu er að við núverandi aðstæður séu Frakkar ekki tilbúnir að fórna pólitísku kröftum sínum í baráttu gegn Spánverjum, Ítölum og fleiri þjóðum og tapa um leið samningstöðu í öðrum mikilvægum málum. Afleiðing þessa kann líklega að verða sú að málið verður lagt til hliðar, ekki síst í því ljósi þess að á eftir Frökkum í röð forseta Evrópusambandsins koma margar smáþjóðir sem ekki eru taldar hafa það afl sem til þarf. Næstu stórþjóðir sem eiga að taka við forsetastólnum þar á eftir eru svo Spánverjar og Ítalir, sem hafa verið helstu andstæðingar nærri allra breytinga á núverandi kerfi. Þessu til viðbótar standa fyrir dyrum breytingar á framkvæmdastjórn Evrópusambandsins á næsta ári þannig að ný framkvæmdastjórn þarf án efa tíma til að ná taki á máli eins og þessu.

Við verðum því líklegast að bíða enn um sinn. Bjartsýnustu menn segja að úr því sem komið er mun málið varla komast á skrið á ný fyrr en eftir 4-5 ár. Það þýðir að innleiðing Evrópusambands-einkaleyfi gæti fyrst orðið um eða upp úr 2020.